เวลาคนเราเป็นทุกข์ เรามักจะต้องการธรรมะแบบปฐมพยาบาล

ท่านอาจารย์สอนว่า เวลาคนเราเป็นทุกข์ เรามักจะต้องการธรรมะแบบปฐมพยาบาล ทั้งๆ ที่เราควรฝึกจิตเสียตั้งแต่เมื่อเรายังไม่ทุกข์มาก จิตมันจึงจะมีกำลัง แต่เรามักจะชอบเบี้ยวที่จะไปทำอย่างอื่นเสียมากกว่า

โยมคนหนึ่งไปหาพระที่สอนเรื่องการปฏิบัติภาวนา

พระ “แล้วนี่ได้ภาวนาทุกวันมั้ย”
โยม “ก็….เกือบจะทุกวันครับ”
พระ “ดีจริง…อนุโมทนาสาธุนะ”
โยม “ครับ…คือ…วันจันทร์ผมก็เกือบจะนั่งสมาธิครับ วันอังคารผมก็เกือบจะอีกเหมือนกัน ผมเกือบจะทุกวันเลยครับ”
พระ “งั้นอย่างนี้…การภาวนาของโยมก็ เกือบจะ ได้ผลน่ะสิ”

ท่านอาจารย์ว่า มันก็เหมือนกับคนตกรถไฟตกเครื่องบิน แล้วบ่นว่าเกือบจะทัน …เกือบจะทันก็คือตกนั่นแหละ….

เรื่องเล่าโดยพระอาจารย์ชยสาโร ภิกขุ
จากหนังสือ เรื่องท่านเล่า โดยคุณศรีวรา อิสระ

Posted on December 6, 2013, in จากหนังสือธรรมอื่นๆ, ปกิณกะธรรม. Bookmark the permalink. Comments Off on เวลาคนเราเป็นทุกข์ เรามักจะต้องการธรรมะแบบปฐมพยาบาล.

Comments are closed.

%d bloggers like this: